جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١١ - غزل ١٥٧ چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد

بخواهد بگويد: حال كه دانستم طريقه زهد خشك، ديده دلم را براى مشاهده حضرت دوست به نور ايمان نمى گشايد، «طريق رندى و عشق اختيار خواهم كرد» و همواره در جستجوى او خواهم شد، تا چشم دل به ديدارش بگشايم و بگويم:

١١٦٧

«اسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأَنْوارِ قُدْسِكَ، وَابْتَهِلُ الَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطائِفِ بِرّكَ، انْ تُحَقّقَ ظَنّى بِما اؤَمّلُهُ مِنْ جَزيلِ اكْرامِكَ وَجَميلِ انْعامِكَ، فِى الْقُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ الَيْكَ.»

[٢]: (به انوار [و يا عظمت‌] وجه [و اسماء و صفات‌] و به انوار [مقام ذات‌] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده، و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت يافتن در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات. آرزومندم، تحقّق بخشى.- بگويم:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٣، ص ٢٤٢.