جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢١ - غزل ١٥٩ چو دست بر سر زلفش زنم، به تاب رود

چو دست بر سرِ زُلفش زنم، به تاب رَوَد

ور آشتى طلبم، بر سرِ عتاب رود

چو ماهِ نو، رَهِ نَظّارگانِ بيچاره‌

زَنَد به گوشه ابرو و در حجاب رود

طريقِ عشق پر آشوب و فتنه است اى دل!

بيافتد آن كه در اين راه با شتاب رَوَد

گدايىِ دَرِ جانان به سلطنت مفروش‌

كسى ز سايه اين در به آفتاب رَوَد؟

حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر

كلاه دارى‌اش اندر سَرِ سراب رَوَد

شبِ شراب خرابم كند به بيدارى‌

وگر به روز حكايت كنم، به خواب رود

مرا تو عهد شكن خوانده اىّ و مى ترسم‌

كه با تو روز قيامت همين خطاب رود

دلا! چو پير شدى، حُسن و نازكى مفروش‌

كه اين معامله در عالَمِ شباب رَوَد

سوادِ نامه موىِ سياه چون شد طى‌

بياض كم نشود، گر صد انتخاب رَوَد

تو خود حجابِ خودى، حافظ! از ميان برخيز

خوشا كسى كه در اين راه بى‌حجاب رَوَد!