جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٩ - غزل ١٧٠ دست در حلقه آن زلف دو تا نتوان كرد

دست در حلقه آن زلفِ دو تا نتوان كرد

تكيه بر عهدِ تو و بادِ صبا نتوان كرد

آنچه سعى است من اندر طلبت بنمودم‌

اين قدر هست كه تغييرِ قضا نتوان كرد

دامنِ دوست به صد خونِ دل افتاد به دست‌

به فسونى كه كند خصم، رها نتوان كرد

عارضش را به مَثَل ماهِ فلك نتوان خواند

نسبتِ دوست به هر بى‌سر و پا نتوان كرد

سَرْوِ بالاى من آن دم كه در آيد به سماع‌

چه محل جامه جان را كه قبا نتوان كرد

مشكلِ عشق، نه در حوصله دانش ماست‌

حلّ اين نكته بدين فكرِ خطا نتوان كرد

غيرتم كشت كه محبوبِ جهانى، ليكن‌

روز و شب عربده با خلقِ خدا نتوان كرد

من چه گويم كه تو را نازكى طبعِ لطيف‌

تا به حدّى است كه آهسته دعا نتوان كرد

نظرِ پاك توان در رخِ جانان ديدن‌

كه در آئينه نظر، جز به صفا نتوان كرد

به جز ابروى تو محرابِ دلِ حافظ نيست‌

طاعتِ غير تو در مذهب ما نتوان كرد