جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٧ - غزل ١٣٨ بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايبان دارد

چون تويى نرگس باغِ نظراى چشم و چراغ!

سر چرا بر منِ دلخسته گران مى دارى‌

تا صبا بر گل و بلبل ورقِ حسنِ تو خواند

همه را شيفته و دل نگران مى دارى‌[١]

نِصاب حسن در حدّ كمال است‌

زكاتم ده، كه مسكين و فقيرم‌[٢]

ز خوفِ هجرم ايمن كن اگر اميدِ آن دارى‌

كه از چشمِ بد انديشان خدايت در امان دارد

در آ، كه در دلِ خسته، توان در آيد باز

بيا كه بر تنِ مرده، روان گر آيد باز

بيا كه فرقتِ تو چشمِ من چنان بر بست‌

كه فتح بابِ وصالت مگر گشايد باز

به پيش آينه دل هر آنچه مى دارم‌

به جز خيالِ جمالت نمى نمايد باز[٣]

به صد امّيد نهاديم در اين مرحله پاى‌

اى دليل دلِ گمگشته! فرو مگذارم‌

ديده بخت به افسانه او شد در خواب‌

كو نسيمى ز عنايت كه كند بيدارم؟[٤]

چه افتاد است در اين ره، كه هر سلطانِ معنى را

در اين درگاه مى بينم كه سر بر آستان دارد