جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤١ - غزل ١٤٩ ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود

بى مهرِ رُخت روزِ مرا نور نمانده است‌

وز عمر مرا جز شب ديجور نمانده است‌

وصلِ تو اجل را ز سرم دور همى داشت‌

از دولتِ هجرِ تو كنون دور نمانده است‌

صبر است مرا چاره ز هجرانِ تو، ليكن‌

چون صبر توان كرد كه مقدور نمانده است‌

در هجرِ توگر چشمِ مرا آب نماند

گو: خونِ جگر ريز، كه معذور نمانده است‌

حافظ، ز غم از گريه نپرداخت به خنده‌

ماتم زده را داعيه سور نمانده است‌[١]

خواهم شدن به ميكده گريان و داد خواه‌

كز دستِ غم، خلاصِ دل آنجا مگر شود

ز گريه، مردمِ چشمم نشسته در خون است‌

ببين كه در طلبت، حالِ مردمان چون است‌

از آن زمان كه زدستم برفت يارِ عزيز

كنارِ ديده من همچو رودِ جيحون است‌

چگونه شاد شود اندرونِ غمگينم‌

به اختيار، كه از اختيار بيرون است‌[٢]

شد رهزنِ سلامت، زلفِ تو، وين عجب نيست‌

گر راهزن تو باشى، صد كاروان توان زد

قدّ خميده ما سهلت نمايد، امّا

بر چشمِ دشمنانت، تير از كمان توان زد