جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٥ - غزل ١٦٦ دلبر برفت و دلشدگان را خبر نكرد

از اين غزل بر مى آيد كه خواجه را ديدارى پايدار با حضرت دوست بوده كه در سفر و حَضَر از آن بهره‌مند مى گشته، ناگهان محروم گشته و تأسّف بر آن خورده و مى گويد:

معشوق مرا از مشاهده خويش پس از آنكه با وى انسى حاصل نموده بودم، محروم ساخت، و ناگهان داغ فراغ خود را به دلِ از دست شده من نهاد، و يادى از حريف شهر و سفر خود نكرد. نمى‌دانم سبب‌اش چه بوده؟ به وظيفه بندگى و دوستى عمل نكردنِ من؟ و يا دست از بنده پرورى و عاشق نوازى خود برداشتنِ حضرت دوست؟.

بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٧، ص ١٤٦.