جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩ - مقدمه نقش استاد در تربيت سالك

بنده پير خراباتم كه لطفش دائم است‌

ورنه لطف شيخ وزاهدگاه هست وگاه نيست‌[١]

بنده پير مغانم كه ز جهلم برهاند

پير ما هرچه كند عين رعايت باشد[٢]

در آن غوغا كه كس، كس را نپرسد

من از پير مغان منّت پذيرم‌[٣]

غلام همّت آن نازنينم‌

كه كار خير بى‌روى و ريا كرد

خوشش بادا نسيم صبحگاهى‌

كه درد شب نشينان را دوا كرد[٤]

آن كه يك جرعه مِىْ از دست تواند دادن‌

دست با شاهد مقصود درآغوشش باد[٥]

دولت پير مغان باد كه باقى سهل است‌

ديگرى گو برو و نام من از ياد ببر[٦]

بادت به دست باشد اگر دل نهى به هيچ‌

در معرضى كه تخت سليمان رود به باد

حافظ گرت ز پند حكيمان ملالت است‌

كوته كنيم قصّه كه عمرت دراز باد[٧]