جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٦ - غزل ١٤٨ تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود

كنايه از اينكه: محبوب من كه با بر افروختگى و تجلّى كامل جلوه نمود و عشّاق خود همچون منى را بى‌باكانه فانى و نابود نمود و رفت، نمى‌دانم پس از كشتن من قصد كشتن چه كسى را دارد و چه عاشقى را مى خواهد گرفتار خود سازد و سپس به فراق دچارش نمايد، و خون دل از ديدگانش روان سازد.

و در حقيقت مى خواهد با اين بيان گله از طريقه حضرت محبوب نسبت به ديدار و فراق خويش نموده و بگويد:

و بگويد:

اى آنان كه به فقيران و مراقبين جمال حضرت دوست در اين جهان ناپايدار با نظر حقارت مى نگريد، در اين فكر باشيد كه هنگام رحلت از اين عالَم چگونه خواهيد بود و چه سان خواهيد رفت؛ كه:

١١٠١

«اعْقَلُ النّاسَ انْظَرُهُمْ فِى الْعَواقِبِ.»

[٣]: (عاقلترين مردم كسى است كه از همه بيشتر در عاقبت امور بيانديشد.- نيز:

١١٠٢

«لِكُلّ امْرٍ

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٧، ص ٤٠٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢١، ص ٣٧٤.

[٣] - فهرست موضوعى غرر و درر، باب العاقبة، ص ٢٥٤.