جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٦ - غزل ١٣٤ بلبلى خون جگر خورد و گلى حاصل كرد

لذا در بيت بعد مى گويد:

آرزوى من آن بود كه از گفتار شكرين و يا جمال زيباى حضرت محبوب بهره مند شوم، ولى افسوس كه سيل بينان كَنِ فنا در رسيد و گفت: با بود خود ديدار دايمى معشوق را مى طلبى؟! من و آرزوى مرا پايمال نمود و نگذاشت با بودِ خود از جمال و يا گفتارش بهره‌مند شوم.

بخواهد بگويد:

١٠١٥

«الهى! انْظُرْ الَىَّ نَظَرَ مَنْ نادَيْتَهُ فَأَجابَكَ، وَاسْتَعْمَلْتَهُ بِمَعْونَتِكَ فَأطاعَكَ، يا قَريباً لا يَبْعُدُ عَنِ المُغْتَرّ بِهِ! وَ يا جَواداً لا يَبْخَلُ عَمّنْ رَجا ثَوابَهُ!»

[٢]: (معبودا! به من همانند كسانى بنگر كه ندايشان دادى و اجابتت نمودند، و به يارى خود بكار گرفتى و اطاعتت نمودند. اى نزديكى كه از فريفته‌ات دور نيستى، واى بخشنده اى كه به هركس كه اميد ثوابت را داشته باشد بخل نمى ورزى.- بگويد:

افسوس كه نور چشم و ميوه دل من به آسانى از دستم بشد و مرا به فراقش مبتلا و كار مرا مشكل ساخت، يادش به خير.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٠، ص ٩٧.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٣، ص ٩٨.