جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥١ - غزل ١٦٣ خوش است خلوت اگر يار، يار من باشد

خواجه در اين غزل در ضمن ابراز اشتياق به حضرت دوست اشاره به ناراحتى خود در فراق او و بى‌عنايتى هايش نموده و مى گويد:

خلوت با دوست وقتى براى من لذّت بخش است كه او را به من عنايت تمام باشد و به فراقش مبتلا نسازد، نه آنكه در آتش اشتياق مشاهده‌اش بسوزم و ديگرى از حضرتش بهره‌مند باشد.

بخواهد بگويد:

١١٩٧

«الِهى! ما أَلَذَّ خَواطِرَ الإِلهامِ بِذِكْرِكَ عَلَى الْقُلوبِ! وَ ما أَحْلَى الْمَسيرَ الَيْكَ بِالأَوْهامِ فى مَسالِكِ الْغُيوبِ! وَ ما أَطْيَبَ طَعْمَ حُبّكَ! وَ ما أَعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِكَ! فَاعِذْنا مِنْ طَرْدِكَ وَابْعادِكَ.»

[١]: (بار الها! چه لذّت بخش است خواطرى كه با يادت بر دلها الهام مى نمايى! و چه شيرين است با افكار در راههاى غيبى به سوى تو راه پيمودن! و چقدر طعم محبّت خوش و شربت قربت گواراست، پس ما را از راندن و دور نمودنت پناه ده.- بگويد:

و نيز بگويد:.

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٦، ص ١٤٥.