جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٥ - غزل ١٣١ به آب روشن مى عارفى طهارت كرد

عاشقى كه گرفتار حضرتش گشته و جز به وى عشق نمى ورزد بجويى، نه از دلى كه پر از خواطر و محنتهاى عالم است.

يعنى: اى سالك و يااى زاهد! بيا و با ما بنشين تا سينه‌ات از خواطر عالم پاكيزه شود. به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است خواجه در اين بيت خطاب به محبوب نموده باشد و بخواهد بگويد: محبوبا! محنت و غم عشق و يا هجرانت، دل و عالم خيالى و عنصرى را از من گرفته، ولى نشان مهر و محبّت خود را از جانم بخواه تا ببينى كه ذرّه اى از تو و عشقت جدا نگشته و نمى گردد. در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

بخواهد بگويد: اى دوستان! چنان غرق حضور و مشاهده حضرت دوست گشته‌ام كه رفتن به نماز جماعت روز عيد فطر برايم امكان ندارد، و چنانچه امام جماعت نيز مرا طلب كند، بگوييدش: خواجه به آب روشن مى طهارت نموده.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٨، ص ١٠١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٤، ص ١٥٧.