جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٠ - غزل ١٥٧ چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد

وَمَنْ ذا الَّذى اناخَ بِبابِكَ مُرْتَجِياً نداكَ فَما اوْلَيْتَهُ؟! ...»

[١]: (معبودا! كيست كه در طلب پذيرايى‌ات بر تو فرود آمد و پذيرايى‌اش ننمودى؟! و كيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد و به او احسان نكردى؟!.- گفت:

١١٦٦

«يا مَنْ سَعِدَ بِرَحْمَتِهِ الْقاصِدونَ وَلَمْ يَشْقَ بِنِقْمَتِهِ الْمُسْتَغْفِرونَ! كَيْفَ انْساكَ وَلَمْ تَزَلْ ذاكرى؟! وَكَيْفَ الْهو عَنْكَ وَانْتَ مُراقِبى؟!»

[٢]: (اى خدايى كه ارادتمندان، به رحمتت سعادت يافته، و آمرزش طلبان، از انتقامت رنج و سختى نديدند! چگونه تو را فراموش كنم در صورتى كه همواره مرا ياد مى كنى؟! و چگونه از تو غافل گردم، در حالى كه پيوسته مراقب منى؟!- با خود مى گويم:

نه تنها عمر در سر اين كار خواهم نهاد كه:

و همان گونه كه در ازلم با «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٤]: (و ايشان را بر خودشان گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟!) مرا خرابِ چشم مست و جمال جذّاب خود نمودى و «بَلى‌ شَهِدْنا.»[٥]: (بله، گواهى مى دهيم.) گفتم، امروز نيز آن عهد را به ياد خواهم آورد، تا «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!» گويى و من‌ «بَلى‌، شَهِدْنا.» گويم:

بخواهد بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٢، ص ٣٤٤.

[٤] ( ٤، ٥) اعراف: ١٧٢.

[٥] ( ٤، ٥) اعراف: ١٧٢.