جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٣ - غزل ١٦٣ خوش است خلوت اگر يار، يار من باشد

وَيُزَيّنُ لى حُبَّ الدُّنيا، وَيَحُولُ بَيْنى، وَ بَيْنَ الطّاعَةِ وَالزُّلْفى. الهى! الَيْكَ اشْكُو قَلْباً قاسِياً مَعَ الْوَسْواسِ مُتَقَلّباً، وَبِالرَّينِ وَالطَّبْعِ مُتَلَبّساً.»

[١]: (معبودا! به تو شكوه دارم از دشمنى كه مرا گمراه مى كند، و از شيطانى كه مرا به نادانى و گمراهى مى كشد، زيرا سينه‌ام را پر از وسوسه و خيالات فاسد كرده و اوهامش دلم را احاطه نموده است، و هوا و خواهش نفسانى مرا كمك كرده و دوستى دنيا را براى من آراسته و جلوه داده، و ميان من و طاعت و مقام قربت حايل مى شود. معبودا! از دل سنگ و سختم كه هماره با وسوسه [هاى شيطانى‌] دگرگون مى گردد، و زنگار آلود و نگاره [و تأثير] پذير است، به تو شكوه مى‌كنم.).

در واقع با اين بيان تقاضاى وصال دوباره را نموده بخواهد بگويد:

كنايه از اينكه: معشوقا! تجليّات خود را براى سالكى كه جز تو نزدش ارزش دارد ميافكن؛ زيرا كه وى قابليّت ديدارت را ندارد، در نتيجه مى خواهد به خود خطاب كرده و بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٥، ص ٢٩٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.