جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٥ - غزل ١٢٥ آن كه از سنبل او، غاليه تابى دارد

حال چه مى توان كرد با محبوبى كه عمر و زندگانى‌ام به اوست و رخسار از من پنهان داشته و به كشتنم دست زده و با شتاب زدگى از روى كُشته‌ام مى گذرد و به هجرانم مبتلا مى سازد. آيا چاره اى جز اين هست كه بگويم:

٩٣٩

«إِلهى! نَفْسٌ أَعْزَزْتَها بِتَوْحيدِكَ، كَيْفَ تُذِلُّها بِمَهانَةِ هِجْرانِكَ؟»

[٢]: (بار الها! نفسى را كه با توحيدت گرامى داشتى، چگونه با پستى هجرانت خوار مى سازى؟!.- بگويم:

اكنون كه به هجرش گرفتار شدم جمال محبوب خويش را در پس كثرات مظاهر (چون آفتابى كه در زير ابر جلوه گرى كند) در نظر مى آورم، و نمى توانم او را بدون حجاب و پرده تماشا كنم.

در واقع خواجه با اين بيان مى خواهد از حضرت دوست تقاضا كند كه بدون پرده و حجاب برايش جلوه نمايد و بگويد:

١٣١٩

«وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَيْنِ الْوُدّ

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٨، ص ١٢١.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٦، ص ٢٣٠.