جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٤ - غزل ١٧٦ دادگرا! فلك تو را، جرعه كش پياله باد!

دادگرا! فلك تو را، جرعه كشِ پياله باد!

دشمنِ دل سياه تو، غرقه به خون چو لاله باد!

ذروه كاخِ رفعتت راست ز فرطِ ارتفاع‌

راهروان وَهْم را راه هزار ساله باد!

زلفِ سياهِ پُر چَمَت، چشم و چراغِ عالم است‌

جان ز نسيمِ دولتش در شكنِ كلاله باد!

اى مَهِ برجِ معدلت، مقصدِ كل ز آدمى‌

باده صاف دائمت، در قدح و پياله باد!

چون به هواى قامتت، زهره شود ترانه ساز

حاسدت از سماعِ آن، همدمِ آه و ناله باد!

نُه طبقِ سپهر و آن قرصه سيم و زر كه هست‌

از لبِ خوانِ حشمتت سهل‌ترين نواله باد!

دخترِ فكرِ بكر من، همدمِ صحبت تو شد

مهرِ چنين عروس را، هم به كفت حواله باد!

مقصدِ من در اين غزل حجّتِ بندگى بُوَد

لطفِ عبيد پرورت، شاهدِ اين قباله باد!

حافظ اگر به وصلِ تو، شاد نشد ز هر غمى‌

در غمِ هجرِ روى تو، مونسِ غم چو لاله باد!