جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٥ - غزل ١٥٣ جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد

كنايه از اينكه: در گذشته چون حضرت دوست، جمال خود را در نظرم بيآراست، قامتم هلال وار در هم شكست و چون جناب موسى‌ ٧ طاقتم بى‌تاب شد و از خود بيرون شدم؛ كه: «فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ، جَعَلَهُ دَكًّا، وَ خَرَّ مُوسى‌ صَعِقاً.»[١]: (پس هنگامى كه پروردگار موسى [٧‌] براى كوه تجلّى نمود، آن را متلاشى ساخته و موسى بيهوش افتاد.).

در نتيجه، با اين بيان تقاضاى تجلّى ديگربار او را نموده بخواهد بگويد:

١١٣٨

«الهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأَجابَكَ، وَلاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ.»

[٢]: (بار الها! مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند، و نظرشان افكندى و در برابر جلال و عظمتت مدهوش گشتند.).

در جايى در مقام انتظارِ رسيدن به چنين مشاهده اى مى گويد:

اى ماه من! چون برايم خواستى تجلّى نمايى، تماشاى خلق‌ات چون هلال سبب نشود جمال خويش را از من زود پنهان نمايى؛ زيرا هركس از عاشقانت كه تو.

[١] - اعراف: ١٤٣.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٢، ص ٤٠٢.