جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠ - غزل ١٢٣ از سر كوى تو هر كو به ملالت برود

و نيز در جايى مى گويد:

اى معشوق بى‌همتا واى راهنماى سرگشتگان! در اين پايان عمرم عنايتى فرما تا دل سرگشته‌ام با توجّه به حضرتت از عالم طبيعت ودار غربت دنيا جدايى حاصل نمايد، زيرا در راه بندگى تو همرازى ندارم و چنانچه تو راهنماى من به خود نشوى، چه كسى مرا به تو رهنمون مى گردد؟ چرا كه:

و ممكن است منظور خواجه از بيت فوق اين باشد كه با مشاهده‌ات، دل و خيالات و خواطر خود را از دست دادم و با تو انسى حاصل نموده و در تو فانى شدم، در اين غربت سرا عنايتى و مددى فرما تا به عالم بالاتر (بقاء) نيز راه يابم و دل از دست رفته‌ام به من باز گردد و در ميان كثرات در عالم وحدت بسر برم.

بخواهد بگويد:

٩٧٤

«إلهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأَجابَكَ، وَلا حَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَنا جَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[٤]: (بار الها! مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند، و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢، ص ٧٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦٥، ص ٨١.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.