جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢١ - غزل ١٣٣ بيا كه ترك فلك، خوان روزه غارت كرد

مى‌گرداند، بپذيريد و اجابت نماييد.).

و يا پذيرفتن دعوت استاد باشد كه خود فرمود:

امّا:

كسى مى تواند به مقام اصلى باز گردد و از ضيافت روز عيد و تجلّيات و مشاهدات و ذكر و مراقبه جمال محبوب بهره‌مند شود، كه در ناملايمات عالم طبع صبر و استقامت داشته، و بر نفس و شيطان و هواها غالب آيد.

و يا بخواهد بگويد: كسى مى تواند به مقام اصلى خويش در اين عالم باز گردد و از تجلّيات و مراقبه جمال محبوب بهره‌مند شود، كه با اشك ديدگان (كه از خون دل است) ديده باطن خود را از كثافات معاصى و غفلتها شستشو دهد تا جايگاه دوست گردد، كه:

١٠١٢

«الْبُكاءُ مِنْ خيفَةِ اللّهِ لِلبُعْدِ عَنِ اللّهِ، عِبادَةُ العارِفينَ.»

[٢]: (گريستن از ترس [عظمت‌] خداوند به جهت دورى از خدا، عبادت عارفان است.- همچنين:

١٠١٣

«الْبُكاءُ سَجِيَّةُ المُشْفِقينَ.»

[٣]: (گريستن، عادت و شيوه هراسناكان [از عظمت پروردگار] مى‌باشد.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٣، ص ١٩٢.

[٢] - فهرست موضوعى غرر و درر، باب البكاء، ص ٣٧.

[٣] - فهرست موضوعى غرر و درر، باب البكاء، ص ٣٧.