جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥٩ - غزل ١٧٥ دل من به دور رويت، ز چمن فراغ دارد

و بگويد:

كنايه از اينكه: دلبرا! شگفت مى آيدم كه مظاهرت بخواهند در مقابل جمالت خودنمايى داشته باشند؛ چرا كه آنان هر كمالى دارند از تو است و پرتوى از جمالت مى‌باشد؛ كه: «وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ، وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ.»[٣]: (و هيچ چيز نيست مگر اينكه گنجينه هايش نزد ماست و ما آنرا جز به اندازه معين [به عالم خلق‌] فرو نمى‌فرستيم.) بخواهد بگويد:

و بگويد:

محبوبا! زلف و كثرات عالم وجود همواره جمال دل آراى تو را بر ما آشكار.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٢، ص ٢٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٥، ص ١٠٠.

[٣] - حجر: ٢١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٣، ص ٣٧٦.