جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٦ - غزل ١٥٨ چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد

از اينكه باد صبا و نفحات الهى نابهنگام، نسيم تجلّيات دوست را برايم به مژدگانى آورده معلوم مى شود حضرت محبوب مرا مورد توجّه خود قرار داده، من نيز شاكر بر اين امرم و مى گويم:

١١٧١

«الهى! لَيْسَ لى وَسيلَةٌ الَيْكَ الّا عَواطِفُ رَأْفَتِكَ، ولا لى ذَريعَةٌ الَيْكَ الّا عَواطِفُ رَحْمَتِكَ.»

[١]: (بار الها! من [براى نيل‌] به سوى تو وسيله اى جز عواطف مهربانى‌ات، و دستاويزى جز عطاياى رحمتت ندارم.) در جايى مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:

بخواهد با اين بيان بگويد: نفحات طرب آورنده حضرت دوست را به اقتضاى حال خود يافتم، و گويا نسيمهاى كوى جانان، منزل و مقام مرا در سير شناخته بودند چرا كه در من شور ايجاد كردند و پيام محبوب را به من رسانيدند به گونه اى كه گويا از تمامى مظاهر، سخنِ دعوت به عشق او را مى شنوم. در جايى مى گويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢١، ص ١٨٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٩، ص ٢٤٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠٣، ص ٢٦٣.