جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ
(١)
فهرست
٥ ص
(٢)
سروده
اى از امام خمينى قدس سره
٩ ص
(٣)
سروده
اى از علامه طباطبائى قدس سره
١٠ ص
(٤)
مقدمه
نقش استاد در تربيت سالك
١١ ص
(٥)
غزل
121 اگر آن طاير قدسى ز درم باز آيد
٢٣ ص
(٦)
غزل
122 از ديده، خون دل، همه بر روى ما رود
٣٠ ص
(٧)
غزل
123 از سر كوى تو هر كو به ملالت برود
٣٦ ص
(٨)
غزل
124 آن كس كه به دست، جام دارد
٤٤ ص
(٩)
غزل
125 آن كه از سنبل او، غاليه تابى دارد
٥٣ ص
(١٠)
غزل
126 اگر نه باده، غم دل ز ياد ما ببرد
٦٠ ص
(١١)
غزل
127 اگر روم ز پىاش، فتنه ها بر انگيزد
٦٧ ص
(١٢)
غزل
128 آن كيست كز روى كرم، با من وفادارى كند؟
٧٥ ص
(١٣)
غزل
129 اى پسته تو خنده زده بر حديث قند!
٨٤ ص
(١٤)
غزل
130 اگر ز كوى تو بويى به من رساند باد
٩١ ص
(١٥)
غزل
131 به آب روشن مى عارفى طهارت كرد
٩٨ ص
(١٦)
غزل
132 به سر جام جم آنگه نظر توانى كرد
١٠٧ ص
(١٧)
غزل
133 بيا كه ترك فلك، خوان روزه غارت كرد
١١٧ ص
(١٨)
غزل
134 بلبلى خون جگر خورد و گلى حاصل كرد
١٢٤ ص
(١٩)
غزل
135 بخت از دهان يار نشانم نمى دهد
١٣١ ص
(٢٠)
غزل
136 بود آيا كه در ميكده ها بگشايند؟
١٣٨ ص
(٢١)
غزل
137 بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند
١٤٤ ص
(٢٢)
غزل
138 بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايبان دارد
١٥٣ ص
(٢٣)
غزل
139 به حسن خلق و وفا كس به يار ما نرسد
١٦٣ ص
(٢٤)
غزل
140 بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد
١٧٠ ص
(٢٥)
غزل
141 بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد
١٧٦ ص
(٢٦)
غزل
142 پيرانه سرم عشق جوانى به سر افتاد
١٨٣ ص
(٢٧)
غزل
143 بريد باد صبا دوشم آگهى آورد
١٩١ ص
(٢٨)
غزل
144 به كوى ميكده يارب! سحر چه مشغله بود
١٩٧ ص
(٢٩)
غزل
145 بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد
٢٠٤ ص
(٣٠)
غزل
146 بر سر آنم كه گر ز دست بر آيد
٢١٥ ص
(٣١)
غزل
147 پيش از اينت بيش از اين غمخوارى عشاق بود
٢٢٣ ص
(٣٢)
غزل
148 تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود
٢٣٢ ص
(٣٣)
غزل
149 ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود
٢٣٩ ص
(٣٤)
غزل
150 تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد!
٢٤٩ ص
(٣٥)
غزل
151 ترك من چون جعد مشكين گرد كاكل بشكند
٢٥٦ ص
(٣٦)
غزل
152 جان بىجمال جانان، ميل جنان ندارد
٢٦٢ ص
(٣٧)
غزل
153 جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد
٢٧٣ ص
(٣٨)
غزل
154 جمالت آفتاب هر نظر باد!
٢٨٣ ص
(٣٩)
غزل
155 چو رويت مهر و مه تابان نباشد
٢٩١ ص
(٤٠)
غزل
156 چو آفتاب مى از مشرق پياله بر آيد
٢٩٨ ص
(٤١)
غزل
157 چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد
٣٠٥ ص
(٤٢)
غزل
158 چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد
٣١٢ ص
(٤٣)
غزل
159 چو دست بر سر زلفش زنم، به تاب رود
٣٢١ ص
(٤٤)
غزل
160 حسب حالى ننوشتيم و شد ايامى چند
٣٢٩ ص
(٤٥)
غزل
161 حسن تو هميشه در فزون باد!
٣٣٧ ص
(٤٦)
غزل
162 خسروا! گوى فلك در خم چوگان تو باد!
٣٤٥ ص
(٤٧)
غزل
163 خوش است خلوت اگر يار، يار من باشد
٣٥٠ ص
(٤٨)
غزل
164 خوش آمد گل و زآن خوشتر نباشد
٣٥٦ ص
(٤٩)
غزل
165 خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
٣٦٥ ص
(٥٠)
غزل
166 دلبر برفت و دلشدگان را خبر نكرد
٣٧٤ ص
(٥١)
غزل
167 دل از من برد و روى از من نهان كرد
٣٨٠ ص
(٥٢)
غزل
168 دلا! بسوز، كه سوز تو كارها بكند
٣٨٦ ص
(٥٣)
غزل
169 ديدى اى دل! كه غم يار دگر بار چه كرد؟
٣٩٣ ص
(٥٤)
غزل
170 دست در حلقه آن زلف دو تا نتوان كرد
٣٩٩ ص
(٥٥)
غزل
171 دانى كه چنگ و عودچه تقرير مى كنند؟
٤١٠ ص
(٥٦)
غزل
172 در نظر بازى ما بىخبران حيرانند
٤١٩ ص
(٥٧)
غزل
173 دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
٤٣٠ ص
(٥٨)
غزل
174 دوش ديدم كه ملائك در ميخانه زدند
٤٤٤ ص
(٥٩)
غزل
175 دل من به دور رويت، ز چمن فراغ دارد
٤٥٥ ص
(٦٠)
غزل
176 دادگرا! فلك تو را، جرعه كش پياله باد!
٤٦٤ ص
(٦١)
غزل
177 ديرى است كه دلدار پيامى نفرستاد
٤٧٢ ص
(٦٢)
غزل
178 دى پير مى فروش كه ذكرش به خير باد!
٤٧٧ ص
(٦٣)
غزل
179 دوش در حلقه ما قصه گيسوى تو بود
٤٨٦ ص
(٦٤)
غزل
180 در ازل پرتو حسنت ز تجلى دم زد
٤٩٣ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
٣٦٨ ص
٣٦٩ ص
٣٧٠ ص
٣٧١ ص
٣٧٢ ص
٣٧٣ ص
٣٧٤ ص
٣٧٥ ص
٣٧٦ ص
٣٧٧ ص
٣٧٨ ص
٣٧٩ ص
٣٨٠ ص
٣٨١ ص
٣٨٢ ص
٣٨٣ ص
٣٨٤ ص
٣٨٥ ص
٣٨٦ ص
٣٨٧ ص
٣٨٨ ص
٣٨٩ ص
٣٩٠ ص
٣٩١ ص
٣٩٢ ص
٣٩٣ ص
٣٩٤ ص
٣٩٥ ص
٣٩٦ ص
٣٩٧ ص
٣٩٨ ص
٣٩٩ ص
٤٠٠ ص
٤٠١ ص
٤٠٢ ص
٤٠٣ ص
٤٠٤ ص
٤٠٥ ص
٤٠٦ ص
٤٠٧ ص
٤٠٨ ص
٤٠٩ ص
٤١٠ ص
٤١١ ص
٤١٢ ص
٤١٣ ص
٤١٤ ص
٤١٥ ص
٤١٦ ص
٤١٧ ص
٤١٨ ص
٤١٩ ص
٤٢٠ ص
٤٢١ ص
٤٢٢ ص
٤٢٣ ص
٤٢٤ ص
٤٢٥ ص
٤٢٦ ص
٤٢٧ ص
٤٢٨ ص
٤٢٩ ص
٤٣٠ ص
٤٣١ ص
٤٣٢ ص
٤٣٣ ص
٤٣٤ ص
٤٣٥ ص
٤٣٦ ص
٤٣٧ ص
٤٣٨ ص
٤٣٩ ص
٤٤٠ ص
٤٤١ ص
٤٤٢ ص
٤٤٣ ص
٤٤٤ ص
٤٤٥ ص
٤٤٦ ص
٤٤٧ ص
٤٤٨ ص
٤٤٩ ص
٤٥٠ ص
٤٥١ ص
٤٥٢ ص
٤٥٣ ص
٤٥٤ ص
٤٥٥ ص
٤٥٦ ص
٤٥٧ ص
٤٥٨ ص
٤٥٩ ص
٤٦٠ ص
٤٦١ ص
٤٦٢ ص
٤٦٣ ص
٤٦٤ ص
٤٦٥ ص
٤٦٦ ص
٤٦٧ ص
٤٦٨ ص
٤٦٩ ص
٤٧٠ ص
٤٧١ ص
٤٧٢ ص
٤٧٣ ص
٤٧٤ ص
٤٧٥ ص
٤٧٦ ص
٤٧٧ ص
٤٧٨ ص
٤٧٩ ص
٤٨٠ ص
٤٨١ ص
٤٨٢ ص
٤٨٣ ص
٤٨٤ ص
٤٨٥ ص
٤٨٦ ص
٤٨٧ ص
٤٨٨ ص
٤٨٩ ص
٤٩٠ ص
٤٩١ ص
٤٩٢ ص
٤٩٣ ص
٤٩٤ ص
٤٩٥ ص
٤٩٦ ص
٤٩٧ ص
٤٩٨ ص
٤٩٩ ص
٥٠٠ ص
٥٠١ ص
جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩١ - غزل ١٤٣ بريد باد صبا دوشم آگهى آورد
غزل ١٤٣ [: بَريد بادِ صبا دوشم آگهى آورد ...]
|
بَريد بادِ صبا دوشم آگهى آورد |
كه روزِ محنت و غم رو به كوتهى آورد |
|
|
به مطربانِ صبوحى دهيم جامه پاك |
بدين نويد كه بادِ سحرگهى آورد |
|
|
نسيم زلفِ تو شد خضرِ راهم اندر عشق |
زهى رفيق كه بَخْتَم به همرهى آورد |
|
|
بيا بيا كه طَهُورِ بهشت را رضوان |
در اين جهان زِ براى دلِ رهى آورد |
|
|
به خيرِ خاطر ما كوش، كاين كلاه نمد |
بسى شكست كه بر افسر شَهى آورد |
|
|
چه ناله ها كه رسيد از دلم به خرگهِ ماه |
چو ياد عارضِ آن ماه خرگهى آورد |
|
|
رساند رايتِ منصور بر فلك حافظ |
چو التجا به جنابِ شهنشهى آورد |
|