جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٦ - غزل ١٥٣ جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد

را ديده باشد، «وَ إِنْ يَكادُ.»[١] خواهد خواند تا از چشم زخم نامحرمان در امان مانى.

بخواهد با اين بيان علاوه بر تمجيد از جمال او، تقاضاى ديدار ديگرش را بنمايد و بگويد:

كنايه از اينكه: محبوبا! جمالت صبحْ هنگام چون در چمنزار عالم وجود برايم تجلّى كرد و مظاهر، حجاب از تن دريدند، نسيم عطرت را از ملكوت آنان استشمام نموده و بى‌تاب شدم.

و ممكن است بخواهد بگويد: مگر صبح هنگام، نفحات جان فزايت به مشام جان عاشقان دلباخته‌ات رسيد كه چنين بى‌تاب آنان را مى نگرم؟!.

در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

بخواهد با اين بيان بگويد: دلبرا! مرا نيز از آن نسيمهاى جان فزايت بهره‌مند ساز، و:.

[١] - قلم: ٥١ و ٥٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٧، ص ٤٠٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٥، ص ٨٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥١، ص ١٣٦.