جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٢ - غزل ١٢٧ اگر روم ز پىاش، فتنه ها بر انگيزد

در واقع با اين بيان تمنّاى ديدار حضرت دوست را مى نمايد. بخواهد بگويد:

پستى و بلنديها و ابتلائات و كشمكش‌هاى بيابان عشق دوست، و جلوه جلال و جمال و قبض و بسط و وصال و هجران او براى سالك عاشقش دام بلاست. تا عاشق را به كلّى از خوديّت و خود پرستى برهاند؛ امّا شير دلى كه از ابتلائات نهراسد كجاست؟ بخواهد بگويد:

١١١٥

«إلهى! فَاسْلُك بِنا سُبُلَ الْوُصُولِ إليْكَ، وَسَيّرْنا فى أَقْرَبِ الطُرُقِ لِلْوُفُودِ عَلَيْكَ، قَرّبْ عَلَيْنَا البَعيدَ، وَسَهِّلْ عَلَيْنَا الْعَسيرَ الشَّديدَ)

[٣]: (معبودا! پس ما را در راههاى وصول و رسيدن به درگاهت رهسپار ساز، و در بهترين راههاى بار يافتن بر خويش راهى گردان، دور را بر ما نزديك، و [كار] دشوار سخت را بر ما آسان گردان.) به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٩، ص ١٤٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٦، ص ٩٤.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٧، ص ٣٧٩.