جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٢ - غزل ١٥٠ تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد!

پناه مى برم. به درگاه تو آمده‌ام در حالى كه به احسان و نيكى تو طمع دارم، و به نوازشت مايل و راغبم، و خواهان باران عطا و فضل و بخششت مى باشم.)؛ چرا كه:

دلبرا! الهى دلى را كه محلّ انوار و جلوه جمال تو و حرم سراى انست شده، هرگز شيطان بدان راه نداشته باشد تا بتواند از تواش جدا سازد كه قطعاً راه ندارد؛ چرا كه خود گفت: «فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ، إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ.»[٢]: (پس به عزّتت سوگند كه هر آينه همه چيز را در زمين براى آنان زينت داده، و همه آنها جويندگان مخلَص و پاكت را گمراه خواهم نمود.- تو فرمودى: «هذا صِراطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيمٌ، إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ، إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوِينَ.»[٣]: (اين راهى است كه تنها بر من استوار است، همانا تو هيچ سلطه و چيرگى بر بندگانم نخواهى داشت، مگر بر گمراهانى كه از تو پيروى كنند.).

گويا با اين بيان مى خواهد بگويد: محبوبا! جلوه اى بنما و دشمن مرا از من نا اميد كن، تا همواره نظاره‌ات كنم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣، ص ٣٩.

[٢] - ص: ٨٢ و ٨٣.

[٣] - حجر: ٣٩.