جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٩ - غزل ١٥٢ جان بىجمال جانان، ميل جنان ندارد

مى‌گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

اى دوستان و اهل طريق! واى خواجه! زندگانى بى‌ياد حضرت دوست ارزشى ندارد. در دو عالم اهل دل را زندگى جز مشاهده و ذكر و مراقبه او نمى باشد، كه:

١١٣٠

«نَعيمُهُمْ فِى الدُّنْيا، ذِكْرى وَمَحَبَّتى وَرِضاىَ عَنْهُمْ.»

[٣]: (نعمت و خوشى‌شان در دنيا، ياد و دوستى و خشنودى من از آنان مى باشد.).

بخواهد بگويد:

١١٣١

«انْتَ الَّذى اشْرَقْتَ الانْوارَ فى قُلُوبِ اوْلِيائِكَ حَتّى‌ عَرَفوكَ وَوَحَّدوكَ [وَجَدوكَ‌].»

[٤]: (تو بودى كه انوار را در قلوب اوليائت تابيدى، تا اينكه از اهل معرفت و توحيدت گشتند [يا: تو را يافتند].- بگويد: حال كه چنين است،

اى مقرّبان درگاه حضرت دوست! به او بگوييد كه گل جمال خود را همواره در حجاب كثرات مپوشاند، و ما فقيران ديدار جمالش را به انتظار ننشاند، و زكات.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٥، ص ١٣١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٥، ص ١٧٢.

[٣] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٢٢.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.