جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٤ - غزل ١٣٨ بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايبان دارد

از اين غزل استفاده مى شود كه خواجه را وصالى و ديدارى از محبوب بوده، سپس به فراق مبتلا گشته در مقام گله گذارى از او بر آمده و اظهار اشتياق به وصال دوباره‌اش نموده. مى‌گويد:

مرا معشوقى است صاحب جلال و جمال كه گلِ رو و بر افروختگى رخسارش دل مى ربايد، افسوس كه كثراتِ خطّش بر آن سايه مى افكند و اجازه نمى دهد بهار عارض گلگون و جمالش را به خوبى مشاهده كنم و از طراوت آن بهره گيرم.

بارالها! او را حياتى و حسنى جاودان و هميشگى (كه دارا مى باشد) عطا فرما، اميد آنكه روزى باز مشاهده‌اش نمايم و خود نيز حيات هميشگى بيابم.

بخواهد بگويد:

١٠٣٩

«الهى! ما اوْحَشَ طَريقاً لا يَكُونُ رَفيقى فيه أَمَلى فيكَ! وَابْعَدَ سَفَراً لا يَكُونُ رَجائى مِنْهُ دَليلى مِنْكَ!.»

[١]: (معبودا! چه وحشتناك است راهى كه اميد به تو رفيق راهم نباشد! و چه طولانى است سفرى كه اميدوارى از تو راهنمايم نباشد!- بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ٩٦.