جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٥ - غزل ١٤٠ بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد

حضرت محبوب را نصيب خود مى دانم؛ كه:

١٠٥٨

«شَرَفُ الْمُؤْمِنِ صَلاةُ اللَّيْلِ.»

[١]: (شرافت مؤمن، نماز شب است.- همچنين:

١٠٥٩

«لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يُصَلّ صَلاةَ اللَّيْلِ.»

[٢]: (هركس نماز شب نخواند، از ما نيست.- نيز:

١٠٦٠

«لَيْسَ مِنْ شيعَتِنا مَنْ لَمْ يُصَلّ صَلاةَ اللَّيْلِ.»

[٣]: (هركس نماز شب نخواند، از شيعيان ما نيست.).

ممكن است منظور خواجه از درس صبحگاه، درسى باشد كه در آن هنگام با استاد خود داشته است.

و ممكن است منظور نتايجى باشد كه حضرت دوست صبحگاهان به بيداران و ذاكرين مى دهد. در جايى در مقام تقاضاى اين امر بر آمده و مى گويد:

[١] - وسايل الشيعه، ج ٥، ص ٢٧٠، روايت ٧.

[٢] - وسايل الشيعه، ج ٥، ص ٢٨٠، روايت ٨.

[٣] - وسايل الشيعه، ج ٥، ص ٢٨٠، روايت ١٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٧، ص ٣٤٧.