جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٧ - غزل ١٥٧ چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد

و نگويم:

با خود گفتم: براى رسيدن به قرب جانان بايد از توجّه به غيرِ محبوب و داشته‌هاى خويش (از فضل و علم و زهد و عبادت قشرى) چشم پوشى كرده و همه را نثار بندگى خالص حضرت دوست كنى، تا شايد از انس و ديدارش بهره مندت سازد؛ كه:

١١٦١

«الهى! هَبْ لى كَمالَ الإنْقِطاعِ الَيْكَ، وَانِرْ ابْصارَ قُلوبِنا بِضِياء نَظَرِها الَيْكَ، حَتّى‌ تَخْرِقَ ابْصارُ الْقُلوبِ حُجُبَ النُّورِ، فَتَصِلَ الى مَعْدِنِ الْعَظَمَة، وَتَصيرَ ارْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزّ قُدْسِكَ.»

[٢]: (معبودا! انقطاع و گسستن كامل از غير به سوى خويش را به من عطا نما و ديدگان دلمان را با تابش نگاهش به سوى خود روشن گردان، تا ديدگان دلهايمان حجابهاى نور را دريده و به معدن عظمتت واصل گشته، و ارواحمان به مقام پاك عزّتت بپيوندد.) بنابراين خواهم گفت كه:

و باز با خود گفتم:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٥، ص ١٣١.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣٠.