جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٢ - غزل ١٣٠ اگر ز كوى تو بويى به من رساند باد

اين غزل حكايت از آن مى كند كه خواجه به هجران حضرت دوست پس از وصال مبتلا گشته، اظهار اشتياق به ديدار ديگر او نموده و مى گويد:

محبوبا! چنانچه نسيمهاى قدسى و نفحات جانفزايت مژده ديدارت را به من دهند، شادمان مى گردم و از خود و همه عالم دل بر خواهم گرفت و تنها ديده بصيرت به تو مى دوزم، بخواهد بگويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: معشوقا! مشام جانم را به بويت معطّر فرما تا به خود و عالم به نظر فنا و نيستى بنگرم. در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٤، ص ٨٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠١، ص ٢٩٧.