جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٣٤ - غزل ١٣٥ بخت از دهان يار نشانم نمى دهد

و ممكن است بخواهد با اين بيان تقاضاى فناى تامّ و منزلت بقاء را از حضرت محبوب كرده باشد. در جايى پس از نائل شدن به اين خواسته مى گويد:

محبوبا! عمرى است كه در انتظار ديدارت بسر مى برم، نمى‌دانم آخر به خود راهم مى دهى و يا مى خواهى همواره در حجاب عالم طبيعت گرفتار باشم؛ كه:

١٠٢٣

«الْحَمْدُلِلّهِ الَّذى لا يُهْتَكُ حِجابُهُ.»

[٢]: (سپاس، مخصوص خداوندى است كه پرده‌اش برداشته نمى شود.- يا علّت محجوب بودنم تعلّقات و توجّهات به عالم بشرى مى‌باشد؛ كه:

١٠٢٤

«وَأَنّ الرّاحِلَ الَيْكَ قَريبُ الْمَسافَةِ، وَانَّكَ لا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ، الّا انْ [وَلكِنْ‌] تَحْجُبَهُمُ الاعْمالُ السَّيّئَةُ [الآمالُ‌] دُونَكَ.»

[٣]: (و همانا مسافت كسى كه به سوى تو كوچ مى كند، نزديك است، و به درستى كه تو از مخلوقاتت در حجاب نيستى، جز آنكه [يا:

ولى‌] اعمال زشت [يا: آرزوهايى‌] كه به غير تو دارند، حجاب آنها مى شود.) بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٧، ص ٣٣٤.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٥٩.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٦٨.