جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٠ - غزل ١٥٣ جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد

خواجه با اين بيان در مقام تقاضاى ديدار ديگرى از محبوب بوده؛ لذا مى گويد:

محبوبا! اگرچه جانم از دورى رويت به لب رسيد و وصالم حاصل نگشت، دست از طلب بر نخواهم داشت تا كام از حضرتت گيرم و آرامش خاطر يابم؛ كه:

«الَّذِينَ آمَنُوا، وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ. أَلا! بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ.»[١]: ( [منيبين‌] آنانند كه به خدا ايمان آورده و دلهايشان به ياد خدا آرام مى گيرد. آگاه باشيد! كه دلها تنها به ياد خدا آرام مى گيرند.).

بخواهد بگويد:

١١٣٧

«فَقَدِ انْقَطَعَتْ الَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتى، فَانْتَ لا غَيْرُكَ مُرادى ..

وَعِنْدَكَ دَواءُ عِلَّتى، وَشِفاءُ غُلَّتى، وَبَرْدُ لَوْعَتى.»

[٢]: (توجّهم از همه بريده و تنها به تو پيوسته، و ميل و رغبتم به سوى تو منصرف گشته، پس تويى مقصودم نه غير تو ... و داروى دردم و بهبودى سوز درون و خنكى سوز دلم نزد توست.- بگويد:

با اين همه:

اى خواجه! تصوّر مكن كه با دگرگونى ايّام و بر آمدن شب و روز به مراد خويش كه وصال جانان است، دست خواهى يافت. حضرت دوست را از او بايد طلبيد، و.

[١] - رعد: ٢٨.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٢، ص ١٦٢.