جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٦ - غزل ١٢٦ اگر نه باده، غم دل ز ياد ما ببرد

محبوبا! در غم عشق حضرتت سوختم و كسى نبود كه تو را از حال من با خبر سازد. اميد است اولياى گرامت : و اساتيد كه چون نسيم پيام آوران كويت مى‌باشند و با جنابت انس دارند، حالِ مرا به تو بازگو نمايند تا عنايتى به من بنمايى.

بخواهد بگويد:

٩٥٣

«إلهى! لَيْسَ لى وَسيلَةٌ إِلَيْكَ إِلّا عَواطِفُ رَأفَتِكَ، وَلا لى ذَريعَةٌ إِلَيْكَ إِلّا عَواطِفُ رَحْمَتِكَ وَشَفاعَةُ نَبِيِّكَ، نَبِىّ الرَّحْمَةِ وَمُنْقِذِ الأُمَّةِ مِنَ الْغُمَّةِ»

[١]: (معبودا! من وسيله اى جز عطوفتهاى رأفتت براى [نيل‌] به درگاه تو ندارم، و واسطه اى ندارم جز عطاياى رحمتت و شفاعت پيامبرت، پيامبر رحمت و نجات دهنده امّت از ناراحتى و اشتباه.) و بخواهد بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٠، ص ١٢٢.