جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢١ - غزل ١٧٢ در نظر بازى ما بىخبران حيرانند

بخواهد بگويد نه تنها جاهلان از كار و طريقه و فريفتگى ما به محبوب بى‌خبرند، كه عاقلان نيز با آنكه عقلشان راهنماى به حضرت اوست؛ كه:

١٢٣٧

«الْعاقِلُ، مَنْ احْرَزَ امْرَهُ.»

[١]: (عاقل كسى است كه امور [و رازها] ى خود را نگاه دارد [و به ديگران فاش نكند.- نيز:

١٢٣٨

«الْعاقِلُ، مَنْ احْسَنَ صَنائِعَهُ، وَ وَضَعَ سَعْيَهُ فى مَواضِعِهِ.»

[٢]: (عاقل، كسى است كه اعمال خود را بخوبى انجام دهد، و تلاش و كوشش خود را بجا صرف كند.)، در عالم عشق و محبت جانان سرگردانند؛ كه:

١٥٣٠

«وَلأَسْتَغْرِقَنَّ عَقْلَهُ بِمَعْرِفَتى، وَلأقومَنَّ لَهُ مَقامَ عَقْلِهِ.»

[٣]: (و هر آينه عقل او [عامل به رضاى خود] را غرق در معرفت و شناخت خود ساخته، و خود به جاى عقل او قرار خواهم گرفت.) خواجه نيز در جايى مى گويد:

و نيز مى گويد:

و مى گويد:

عقل و صاحبان عقل و زهّاد و بى‌خبرانى كه تحمّل مشاهده نور جمال محبوب.

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب العقل، ص ٢٥٦.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب العقل، ص ٢٥٦.

[٣] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظ الله سبحانه، ص ٤٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧، ص ٤٣.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٦، ص ١١٩.