جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٣ - غزل ١٥٥ چو رويت مهر و مه تابان نباشد

هر چيزى بدان روشن است، اى نور! اى پاك و منزّه [از هر نقص‌]!) در جايى خبر از اين ديدارش داده و مى گويد:

معشوقا! چيزى فريبنده تر از لعلِ لب و جمالت در حيات بخشى به عاشقانت نيست و هرگز دُرّ دريا و جواهر معدن دلربايى تو را ندارد.

در جايى مى گويد:

و يا بخواهد بگويد: گرانبهاتر از گفتار لذّت بخش و نورانى و ارزشمندت در دُر دريا و كوه نيافتم، در حديث معراج درباره عنايتهايى كه خداوند به محبوبين درگاهش مى فرمايد، مى‌گويد:

١١٤٦

«ثُمَّ ارْفَعُ الْحُجُبَ بَيْنى وَبَيْنَهُ، فَأُنَعّمُهُ بِكَلامى، وَالَذّذُهُ بِالنَّظَرِ الَىَّ.»

[٣]: (سپس حجابهاى ميان خود و او را بر طرف نموده، و او را از سخن گفتن با خويش متنعّم نموده، و از لذّت نگريستن به خويش برخوردار مى نمايم.)

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٣، ص ١٠٦.

[٢]. ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٨، ص ٤١٤.

[٣] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظ اللَّه سبحانه، ص ٤٠.