جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨١ - غزل ١٦٧ دل از من برد و روى از من نهان كرد

گويا خواجه را ديدارى كوتاه از حضرت محبوب ميسّر گشته، و سپس از آن مهجور مانده، اظهار ناراحتى از اين امر نموده و مى گويد:

معشوق با جلوه اى دل از من ربود و هنوز بهره اى از جمالش نبرده به فراقم گرفتار ساخت و روى از من بپوشانيد. خدايا با چه كس چنين كنند؟ بخواهد بگويد:

محبوبم شبى كه از تعلّقات رسته بودم، در نظر داشت عنايتهاى بى‌پايان خويش را در حق من روا دارد و بكلّى از خويشم رهايى بخشد و لطفهاى بيكرانش را شامل حالم گرداند؛ امّا چون مرا به تمام وجود وارسته نديد، بگذاشتم و بگذشت. گويا مى‌خواست بفرمايد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩، ص ٦٤.