جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٣ - غزل ١٥٣ جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد

جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد

هلالِ عيد بر ابروى يار بايد ديد

شكسته گشت چو پشتِ هلال، قامتِ من‌

كمانِ ابروىِ يارم گهى كه وسمه كشيد

مپوش روى و مشو در خط از تفرّجِ خلق‌

كه خواند خطّ تو بر رُو وَانْ يَكاد و دميد

مگر نسيمِ خَطَتْ، صبح در چمن بگذشت‌

كه گل به بوى تو بر تن، چو صبح جامه دريد

بيا كه با تو بگويم غمِ ملالتِ دل‌

چرا كه بى‌تو ندارم مجالِ گفت و شنيد

نبود چنگ و رباب و گل و نبيد، كه بود

گِلِ وجودِ من آغشته شراب و نبيد

بهاىِ وصل توگر جان بُوَد، خريدارم‌

كه جنسِ خوب، مُبَصّر به هرچه ديد، خريد

مريز آبِ سرشكم، كه بى‌تو دور از تو

چو باد مى شد و در خاكِ راه مى غلطيد

چو ماهِ روى تو در زيرِ زلف مى ديدم‌

شبم به روى تو روشن چو روز مى گرديد

به لب رسيد مرا جان و بر نيامد كام‌

به سر رسيد اميد و طلب به سر نرسيد

ز انقلابِ زمانه طمع مدار، كه چرخ‌

به صبح بر رُخِ عالَم، از اين صفت خنديد

دلم ز زلفِ تو شوريده بود، مى‌دانم‌

كه پيش روى تو بر خود چو مار مى پيچيد

ز شوقِ لعل تو حافظ نوشت شعرى چند

بخوان ز نظمش و در گوش كن چو مرواريد