جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٥ - غزل ١٦٠ حسب حالى ننوشتيم و شد ايامى چند

گويا خواجه هنگامى كه گرفتار عيب جويى مخالفين مرامش شده، به ياد گفتار استاد خود افتاده و خود را سرزنش نموده كه چرا به سخن پير خود گوش ندادى و اسرار خود را براى زاهد فاش نمودى تا تو را بيازارد. مگر نفرموده بود كه سالك نبايد حالات و مشاهدات و كمالات خويش را براى افراد خام و كسانى كه از اين معانى بى‌بهره اند در ميان بگذارد. در جايى مى گويد:

و نيز مى گويد:

معشوقا! در انتظار ديدار و تجلّيات خورشيد آسايت به نابودى كشيده شدم، اى آنكه همه چيز و همه عالم به كامت مى باشد! به ناكامان از مشاهده و وصالت نظرى كن و جمال دل افروزت را براى آنان آشكار نما، تا از تو كامى برگيرند.

كنايه از اينكه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٠، ص ١٩٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٥، ص ١٧٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٣، ص ٣٥٠.