جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٦ - غزل ١٤٧ پيش از اينت بيش از اين غمخوارى عشاق بود

و ممكن است مقصود خواجه از بيت اين باشد كه: در گذشته اگرچه محبوب مرا به ديدار خود و فنايم آگاه ساخت ولى بقاء باللّه (كه خوشتر از حُسن و فنا است) نيز تمنّايم بود و نصيبم نگشت. در جايى مى گويد:

بخواهد با اين بيان بگويد:

١١٣٣

«الهى! وَاجْعَلْنى مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأَجابَكَ، وَلا حَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ، فَنادَيْتَهُ سِرّاً وَعَمِلَ لَكَ جَهْراً.»

[٣]: (بارالها! مرا از آنانى قرار ده كه ندايشان كردى و اجابتت نمودند، و نظرشان افكندى و در برابر جلال و عظمتت مدهوش گشتند، سپس در باطن با آنها مناجات كرده و آشكارا و در ظاهر براى تو عمل نمودند.- چون به اين آرزو رسيده، مى‌گويد:

و مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٨، ص ٣٠٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٩، ص ٣٠٢.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٨، ص ٢٢٦.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٠، ص ٢٢١.