جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٠ - غزل ١٢٤ آن كس كه به دست، جام دارد

عشقش نسبت به محبوب زياده گردد.

محبوبا! بر من آشكار است كه گل نرگس و تمامى جمالهاى ظاهرى وام دارِ دلفريبى تو مى باشند، و شيفتگى و فريبندگى آنان به خود نيست، پس چرا دل به آنها دهم و نگويم:

١٦٢٣

«أيَكُونُ لِغَيْرِكَ مِنَ الظُّهُورِ ما لَيْسَ لَكَ، حَتّى‌ يَكُونَ هُوَ الْمُظْهِرَ لَكَ؟!»

[١]: (آيا براى غير تو آنچنان ظهورى هست كه براى تو نباشد، تا آن آشكار كننده تو باشد؟!.).

و نگويم:

و به گفته خواجه در جايى:

و در نتيجه بخواهد بگويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٥، ص ١٣٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٤، ص ١٨٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٩، ص ٣١٦.