جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٨ - غزل ١٥٢ جان بىجمال جانان، ميل جنان ندارد

١١٤١

فى كُلِّ شَىْ ءٍ، حَتّى‌ لا اجْهَلَكَ فى شَىْ ءٍ.»

[١]: (بار الها! با پى در پى در آمدن آثار و مظاهر و دگرگون شدن تحوّلات دانستم كه مقصودت از من اين است كه خود را در هر چيز به من بشناسانى تا در هيچ چيز به تو جاهل نباشم.- بگويد:

و بگويد:

اى خواجه! چون تو را با حضرت دوست، الفتى و ديدارى حاصل شد، اسرار عشرت با او را از خودى و بيگانه پنهان‌دار، تا از انست با او باز ندارند؛ كه دشمنت به آزارت دست مى زند، و دوستت ممكن است تحمّل آنچه تو بر آنى را نداشته باشد؛ كه:

١١٢٨

«يا سَلْمانُ! لَوْ عُرِضَ عِلْمُكَ عَلى مِقْدادَ لَكَفَرَ؛ يا مِقْدادُ! لَوْ عُرِضَ عِلْمُكَ عَلى سَلْمانَ لَكَفَرَ.»

[٤]: (اى سلمان! اگر دانش تو بر مقداد عرضه شود، مسلّماً تحمّل آن را نخواهد داشت. واى مقداد! اگر علم تو بر سلمان عرضه شود، مسلّماً تحمل آن را نخواهد داشت.- نيز:

١١٢٩

«سِرُّكَ سُرورُكَ انْ كَتَمْتَهُ، وَانْ اذَعْتَهُ كانَ ثُبورَكَ.»

[٥]: (رازت شادمانى توست اگر كتمانش نمايى و اگر فاش كنى موجب هلاكت و نابودى‌ات مى گردد.) در جايى.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٣، ص ٢٩٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٦، ص ٢٥٠.

[٤] - بحار الانوار، ج ٢٢، ص ٤٤٠، روايت ٨.

[٥] - فهرست موضوعى غرر و درر، باب السرّ، ص ١٥٨.