جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٤ - غزل ١٦٣ خوش است خلوت اگر يار، يار من باشد

و نيز بگويد:

و بگويد:

بخواهد بگويد: از سخنان آتش بار هر عاشق، سوز درونى‌اش را مى توان شناخت، نيازى به بيان آن از راه ديگر نيست.

كنايه از اينكه: محبوب خود، زمان عناياتش را به تو از گفتارهاى آتشينت دانسته چرا همواره سخن از اشتياق خود به ميان مى آورى و مى گويى:

و مى گويى:

دلبرا! مى‌دانم از وطن اصلى خود كه ديدار ازلى توست دور مانده‌ام، و تعلّقات عالم بشرى مرا محروم از آن نموده و آواره گشته‌ام، با اين همه مى كوشم تا شايد بار دگر از حضرتت‌ «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٣]: (آيا من پروردگار شما نيستم؟!) بشنوم، و «بَلى‌،.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٨، ص ٨٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٦، ص ١٦٥.

[٣] - اعراف: ١٧٢.