جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٧ - غزل ١٧٣ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

بدون حساب كشى به آنان عطا مى شود.) و: «إِنَّ الَّذِينَ قالُوا: رَبُّنَا اللَّهُ، ثُمَّ اسْتَقامُوا، تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ: أَلَّا تَخافُوا، وَ لا تَحْزَنُوا، وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ.»[١]: (همانا آنان كه گفتند: پروردگار ما خداست، سپس [بر اين اعتقاد و گفتار خويش‌] پايدار ماندند، فرشتگان بر ايشان فرو آمده [و مى گويند:] كه هرگز ترس و غم و اندوهى نداشته باشيد، و شما را بشارت باد به بهشتى كه وعده داده مى شديد.).

در جايى از روزگار گذشته خود خبر داده و مى گويد:

و مى گويد:

آرى خاكسارى و خضوع در برابر بندگان خاصّ خدا (رسول اللّه ٦ و على و اولادش : و يا استاد طريق- راهنمايى به حضرت معشوق از آنان طلبيدن و فرمانبردارى از ايشان است كه سالك عاشق را به كمالات عاليه و شهود تجلّى ذاتى و صفاتى و اسمايى او مفتخر مى سازد. خواجه هم مى گويد: «كيميايى است عجب بندگىِ پير مغان» در جايى نيز مى گويد:

[١] - فصلت: ٣٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٨، ص ٩٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.