جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١١ - غزل ١٤٥ بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد

و در جايى نيز مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

نفحات شور آوردنده حضرت دوست تنها در اين جهان نيست كه عمرى ما را به مراقبه جمالش مشغول ساخته، دير زمانى است كه او بار امانت و ولايت خود را به مظاهرش عرضه و همگى جز انسان از حملش ابا كرده و وى مجنون وار تحمّل آن نموده؛ كه: «إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ، فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها، وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ، إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا.»[٤]: (همانا ما امانت را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه داشتيم و آنها از حمل آن خود دارى نموده و هراسيدند، ولى انسان آن را حمل نمود، زيرا او بسيار ستمگر و نادان بود.- به گفته خواجه در جايى ديگر:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٧، ص ١٢٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٩، ص ١٤٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٧، ص ١٤٦.

[٤] - احزاب: ٧٢.