جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٩ - غزل ١٤٦ بر سر آنم كه گر ز دست بر آيد

خداوند دل او را براى تسليم [و سرسپردگى؛ خدا] گشوده، و به نورى از پروردگارش [آراسته‌] است ...).

اينجاست كه روزگار هجران به سر مى آيد، و امّا: «وَ مَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُوراً، فَما لَهُ مِنْ نُورٍ.»[١]: (و هركس كه خداوند براى او نورى قرار نداده، نورى براى او نخواهد بود.) خلاصه بخواهد به خود خطاب كرده و بگويد:

و بگويد:

تا كى توجّه به اهل دنيا و تعلّقات آن؟ خويش را به محبوب وابسته بنما تا نور او دلت را فرا گيرد، در حديثى رسول گرامى به ابوذر فرمود:

١٠٨٣

«يا اباذَرٍ! اذا دَخَلَ النُّورُ الْقَلْبَ، انْفَسَحَ الْقَلْبُ وَاسْتَوْسَعَ.»

[٣]: (اى ابوذر! هنگامى كه نور وارد قلب مى شود. قلب باز و وسيع مى گردد.) او پرسيد: اى رسول خدا: پدر و مادرم به فدايت! علامت آن چيست؟ حضرت فرمود:

١٠٨٤

«الِانابَةُ الى دارِ الْخُلودِ، وَالتّجافى عَنْ دارِ الْغُرورِ، وَالإسْتِعْدادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزولِهِ.»

[٤]: (بازگشت [به تمام وجود] به سراى جاودانگى، و كناره گرفتن از سراى فريفتگى، و آمادگى براى مرگ پيش از فرود آمدن آن.).

در نتيجه بخواهد بگويد:.

[١] - نور: ٤٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.

[٣] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٨٣.

[٤] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٨١.