جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٧ - غزل ١٤٦ بر سر آنم كه گر ز دست بر آيد

چنين قفس نه سزاى چو من خوش الحانى است‌

رَوَم به گلشنِ رضوان كه مرغِ آن چمنم‌

چگونه طَوْف كنم در فضاى عالَمِ قدس‌

چو در سراچه تركيب تخته بندِ تنم‌

بيا و هستىِ حافظ ز پيش او بردار

كه با وجودِ تو كس نشنود ز من كه منم‌[١]

در خراباتِ مُغان گر گذر افتد بازم‌

حاصلِ خرقه و سجّاده روان در بازم‌

ور چو پروانه دهد دست فراغ البالى‌

جز بدان عارضِ شمعى نبود پروازم‌

مُرغ سان از قفسِ خاك، هوايى گشتم‌

به هوايى كه مگر صيد كندشهبازم‌[٢]

خلوتِ دل نيست جاى صحبتِ اغيار

ديو چو بيرون رود فرشته در آيد

چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد

نَفَس به بوى خوشش مُشكبار خواهم كرد

هر آبروى كه اندوختم ز دانش و دين‌

نثار خاكِ رَهِ آن نگار خواهم كرد

به هرزه بى‌مى و معشوق عمر مى گذرد

بطالتم بس، از امروز كار خواهم كرد