رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٨٨ - باب بداءة القول في الطهارات

[٥١] مسألة: نيّت وضوى مجدّد، در تجديد وضوى واجب رافع حدث، مثل نيت صلاة فريضه معاده است، در جايى كه اعاده، سنّت بوده باشد.

و تجديد و اعاده اين معنى دارد كه همان وضو و همان نماز را بر صفتى كه در حدّ نفس خود بر آن صفت بوده و هر هيئتى كه بر آن هيئت به فعل آمده است، بار ديگر به عمل آورد.

و تجديد و اعاده مستحب است، نه مجدّد و معاد.

پس نيت چنين مى‌كند كه همان وضو را از براى رفع حدث و بر وجه وجوب مرّة أُخرى به عمل مى‌آورم قربة إلى اللّه، و عند اللّه تعالى يكى واجب و ديگرى مندوب محسوب خواهد بود، و احتساب واجب و مندوب و تعيين آن به اراده و اختيار الهى مفوّض و منوط است، و اين معنى در متن روايت وارد است در باب صلاة فريضه معاده.[١]

و نيز صحيح است كه اين چنين نيت كند كه وضوء واجب رافع حدث را، از براى رفع حدث، و بر وجه وجوب، مكرر مى‌كنم به جهت آنكه اين مكرر كردن سنت است، قربة إلى اللّه. و بر اين قياس در اعاده نماز نيت كند كه نماز فرض ظهر أدا را، بر وجه وجوب، اعاده ميكنم، به جهت آنكه اين اعاده سنت است، قربة إلى اللّه.

[٥٢] أساس: وضوى حرام: وضو با غسل جنابت است، و وضو با آب مغصوب، و وضو از براى هر امرى و غايتى غير امور مذكوره و غايات معدوده.

و بالجمله، وضوى ديگر وراء وضوءات واجبه و مندوبه كه ذكر كرديم، حرام است و پيش بعضى در مسجد از براى رفع حدث، وضو كردن حرام است، همچنانكه ازاله خبث از ثوب و بدن در مسجد جايز نيست، هرچند مستلزم تعديه نجاست به مسجد نباشد؛ چه مسجد مكان ازاله خبث و رفع حدث نيست.

[١]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٣٨٤، ح ١١٣٢.