رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٢٨٦ - باب بداءة القول في الطهارات

[٤٧] فرع: تحريم مسّ مختص به ظاهر و باطن كف نيست، بلكه به جبهه و خدّ و زبان و هر جزء از اجزاء بدن كه باشد، حرام است، إلّا دندان و موى و اطراف ناخنها، كه مس به آنها حرام نيست.

[٤٨] فرع: بر وليّ صغير غير بالغ واجب است على الأقرب‌[١] كه او را ممنوع دارد از مس بدون وضو و چون به سن هفت سالگى رسد، لازم است كه مأمورش سازد به وضو از براى مس، همچنانكه از براى نماز، و بعد از وضو نيز تجويز مس محل نظر است؛ از آن جهت كه وضوى غير بالغ موصوف به صحت و فساد نيست و منشأ ارتفاع حدث نمى‌شود و وضو و نماز او، صورت وضو و نماز دارد و حقيقت وضو و نماز نيست، على الأصحّ، خلاف مر شيخ طوسى‌[٢] را كه قائل به صحت نماز صبىّ مميّز شده است.

و بالجمله، اولى و احوط منع صبى است مطلقاً از مس خط مصحف و ساير مذكورات، خواه بى‌وضو و خواه با وضو.

[٤٩] مسألة: از جمله وضوئات مذكوره وضوى جنب از براى خوابيدن و از براى اكل و شرب و از براى تغسيل ميت، و وضوى محتلم از براى مجامعت، و وضوى حائض از براى نشستن در مصلّى و مشغول بودن به ذكر الهى، و وضوى كسى كه تغسيل ميت كرده باشد از براى جماع قبل از غسل مس ميت، قابليت رفع حدث ندارد و قصد رفع حدث در آنها صحيح نيست.

و در وضو از براى نماز مندوب و از براى مس كتابت قرآن مندوب و در تجديد

[١]. در حاشيه« الف» آمده است:« جدّ مدقق من- ; تعالى در حاشيه ارشاد مى‌گويد: وجوب منع صبى از مس اختصاص به وليّ ندارد.»( منه( ره».

[٢]. الخلاف، ج ١، ص ٥٥٣، مسأله ٢٩٥، و در آن عنوان« المراهق المميّز» آمده است.