رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٣٧ - مسنونات و مكروهات از آداب استنجاء

دويم: دلك و مسح مخرج بول در استنجاء و ازاله عين خبث به جسمى طاهر اوّلًا و مستحب است بعد از استبراء و قبل از شستن و آب ريختن.

و استحباب آن در بيان شهيد- قدّس اللّه نفسه- مذكور است‌[١].

سيم: آب ريختن بر مخرج بول، زائد بر قدر واجب، كه عبارت است از دو مثل ما على الحشفة، سنت است.

چهارم: تقديم شستن هر دو دست از موضع زند، بر ادخال آنها در إناء[٢] و آب برداشتن به جهت استنجاء، داخل مستحبات استنجاء است در مقنعه و تهذيب‌[٣] و در فقيه تصريح شده كه دوبار مطلقاً[٤] و در نفليه گفته است كه به طريقى كه از براى وضو سنت است قبل از وضو.

مراد آنكه از براى بول يك بار و از براى براز دوبار؛ چنانچه در شرح تقرير كرده است.[٥]

و پيش من تخريج اين استحباب از مدرك شرعى و ادعاى شمول قول باقر و صادق (ع)[٦] اين حكم را، چنان‌كه در ذكرى متصدى آن شده‌[٧]، مقام تأمل است.

پنجم: تقديم استنجاء از براز، بر استبراء و استنجاء از بول، بعد از اكمال استبراء بلا تأخير، مستحب است و عمار ساباطى از ابى عبد اللّه الصادق (ع) روايت كرده است‌[٨].

[١]. البيان، ص ٤٢.

[٢]. اناء: ظرف آب.

[٣]. المقنعة، ص ٤٠؛ تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٣٦، ح ٩٧.

[٤]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٤٦، ح ٩١ و ٩٢.

[٥]. الفوائد الملية، ص ٥٤.

[٦]. تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٣٦، ح ٩٦ و ٩٧.

[٧]. ذكرى الشيعة، ج ١، ص ١٠٩.

[٨]. تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٢٩، ح ٧٦.