رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ١٧٣ - تنبيه

و برتقدير عدم بطلان عود كردن به ركوع و سجود همچنانچه ناسى مى‌كرد ظاهراً اوجه باشد.

واكر صالح امامت مسافر باشد و مقتدى حاضر، بهتر آن است كه اكر امام حاضرى به هم رسد به مسافر اقتداء نكند و اكر امام حاضر به هم نرسد دور نباشد كه اقتداء به مسافر كردن بهتر از فرادى باشد.

واكر امام را قدرت بر اخراج حرفى از مخرج نباشد ظاهراً احوط آن است كه قادر بر اخراج آن حرف از مخرج به او اقتدا نكند و اكر چه او نيز حرفى ديكر را از مخرج نتواند بيرون آورد.

واكر امام منحصر در شخصى باشد كه ممنوع از طهارت به آب باشد و تيمّم كند ظاهراً اقتداء متطهّر به آب به او قصورى نداشته باشد و اكر متطهّر به آب به هم رسد اقتداء به او ظاهراً بهتر است.

وظاهراً اقتداء به امام اعمى قصورى نداشته باشد و اكر بصير به هم رسد ظاهراً اقتداى به او اولى است. و ظاهراً اقتداى صحيح به صاحب فالج و قائم به قاعد نيكونيست و همچنين امامت مقيّد به مطلق از قيد. وظاهراً كه منع از امامت اغلف مقيّد است به وقتى كه قادر براختتان باشد و ترك آن تهاوناً كند.

و دور نباشد كه فاضل غير عادل اقتداء به مفضول عادل تواند كرد و ظاهراً كه منع از اقتداى به مفضول منزّل است بر صورتى كه فاضل صلاحيت آن داشته باشد كه اقتداى به او كنند.

وهركاه بعضى از مقتديان، امام را نبينند و مانع از رؤيت غير ستون و صفوف باشد اكر چه جمعى را كه مشاهده امام كنند بيند درصحّت نماز ايشان نظرى بين هست و ترك اقتداء دراين صورت ظاهراً اوجه است و دور نباشد كه اقتداء كردن و بعد از آن اعاده‌