رسالههاى خطى فقهى - گروه محققان - الصفحة ٣٣٩ - مسنونات و مكروهات از آداب استنجاء

أحدكم فليوتر بها وتراً إذا لم يكن الماء»[١].

دوازدهم: استعمال آب سرد در استنجاء، مستحب است. أبو بصير از صادق (ع) روايت كرده كه قطع بواسير مى‌كند[٢].

سيزدهم: ازاله اثر در استجمار از غير متعدّى سنّت است.

چهاردهم: ازاله رايحه مستحب است، و در استظهار ابلغ است مطلقاً، خواه در استجمار و خواه در استنجاء به آب.

پانزدهم: صرير[٣] محل، در استنجاء از براز مطلقاً، مستحب است و زيادتى تبالغ در قوّت و شدّت صرير، هرگاه آب سرد مستعمل باشد.

شانزدهم: وضع آلت استجمار اوّلًا بر موضعى طاهر از حول مقعد، نزديك به محل نجاست، سنت است. بعد از آن تحريك آن به جانب محل نجاست، تا قلع عين كند از محل و خبث را منتشر نسازد، و قبل از ازاله عين خبث از محل، نجس نشود.

هفدهم: استيعاب جميع اجزاى محل در قلع خبث، به هريك از ادوات، مستحب است؛ به جهت خروج از عهده خلاف و توزيع ادوات بر اجزاى محل مكروه است.

هجدهم: التقاط و اداره ادات- يعنى ربودن و برداشتن اجزاء نجاست و ادات را حركت دورى دادن بر محل خبث- سنت است، تا به هر جزوى از اجزاى ادات، جزوى از اجزاى نجاست برداشته شود، پس امرار ادات بر محل نجاست، اگر خبث از جزوى از اجزاى محل به جزوى ديگر منتقل نشود، مكروه است و اگر منتقل شود مجزى نيست و

[١]. استبصار، ج ١، ص ٥٢، ح ١٤٨؛ تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٤٥، ح ١٢٦؛ وسائل الشيعة، ج ١، ص ٣١٦.

[٢]. تهذيب الاحكام، ج ١، ص ٣٥٤، ح ١٠٥٦.

[٣]. رجوع شود به فراز شماره ٨٦.